ساختن واژه ای به نام "فردا" بزرگترین اشتباه انسان بود،تا زمانی که با این واژه آشنایی نداشتیم ،خوب زندگی میکردیم. تمامی احساساتمان، غم و شادیمان و هرچه داشتیم را همین امروز خرج میکردیم.انگار فهمیده تر بودیم، چون همیشه میترسیدیم شاید فردا نباشد .از وقتی "فردا" را یاد گرفتیم،همه چیز را گذاشتیم برای فردا .از داشته های امروز لذت نبردیم وگذاشتیم برای روز مبادا ...شاید باید اینگونه "فردا" را معنی کنیم"فر

مطربان رفتند و صوفی در سماع
عشق را آغاز هست انجام نیست

سعدی

مکن به نامه سیاهی ملامت من مست

دیدی بهای عشق به جز خون دل نبود
آخر شدی شهید در این بلا تو هم

آیینه ای مکدرم از دست روزگار
آهی بکش به یاد من,ای بی وفا توهم

چندی ست از تو غافلم ای زندگی ببخش
چنگی نمیزنی به دل این روزها تو هم

ای زخم کهنه ای که دهان باز کرده ای
چون دیگران بخند به غم های ما توهم

تاوان عشق را دل ما هرچه بود داد
چشم انتظار باش در این ماجرا توهم

گاهی هم نیاز است

به جای خواندن هزاران کتاب
و نقد و بررسی دیگران،

لحظه ای خود را بخوانیم
و مرور کنیم...

هیچ بالشی راحترازوجدان آسوده نیست